Fionnchan Ciardha 
"Ciardha" betekent "Klein en donker". 

Ciardha is geboren op 17 oktober 2011.

Ciardha
Ciardha is bij ons thuis geboren. Ze is het vierde pupje en het tweede teefje. 
Haar naam betekent "klein en donker". Haar vader is Burdy, en haar moeder is Mabyn. 
De eerste weken viel Ciardha niet echt op in het nest. Ze was heel rustig en bleef vaak op de achtergrond. Het viel mij wel op dat ze wel eens heel ondeugend keek als ze ergens alleen aan het spelen was. 

Van het begin af aan zouden we één pupje houden. Dat zou een teefje worden, want het was lastig om een reu bij de vader Burdy te zetten. Maar we hadden Ciardha nog over. 

Wij vinden het heel belangrijk dat de pups op een goed plekje terecht komen en een goed leven krijgen. 
We leren graag eerst de mensen kennen voor we een pupje verkopen. Omdat we al een paar mensen hebben gehad die op het laatst toch geen pup wilden, zakte de motivatie ook om verder te zoeken naar een pupkoper. Dus na lang denken hebben we met z'n allen besloten om Ciardha ook te houden. 


Het is moeilijk voor Yvonne om twee pups tegelijk op te voeden. Daarom voed ik, Rowena, Ciardha op. Tot nu toe gaat het best goed. Ze kent haar naam al en een paar trucjes half. Ze speelt graag met haar mama Mabyn en haar zusje Dearbhail. Dearbhail mag dan de kleinste uit het nest zijn geweest, maar Ciardha kan maar moeilijk van haar winnen met stoeien. 



Op dit moment is Ciardha anderhalf jaar oud. Ze is een heel lieve, maar heel aparte hond. 
Een van haar hobby's is op de armleuning van de bank liggen met haar voorpoten aan de ene kant en haar achterpoten aan de andere kant. Dan hangt ze op haar buik over de leuning door het raam naar buiten te kijken. 

Met Ciardha doe ik ook dogdance. Ze kan al aardig goed rondjes draaien en door mijn benen lopen. Ze vindt het heel leuk om click-clack te doen: met haar poten een voor een mijn voeten aantikken. Een ander trucje dat ze heel leuk vindt, is de houdoe. Ze wil altijd zwaaien. Als ik een ander commando aan haar vraag en ze weet niet wat ze moet doen, doet ze ook de houdoe in de hoop dat het goed is. Hoe langer ik dan wacht, hoe fanatieker ze zwaait. 

Het nieuwste trucje dat ik aan Ciardha aan het leren ben, is vangen. Ze was een keer met een klein speeltje aan het spelen en die pakte ik op om met haar te spelen. Ik liet het speeltje rustig boven haar neus vallen en was verbaasd toen ze die ving. Ik ben meer met haar gaan oefenen en ze vangt het nu al heel vaak. Ze is nog niet zo goed dat ze een klein snoepje kan vangen, maar ze zit al op de goede weg. 




Ciardha heeft weinig speeltjes waar ze echt gek op is. Als er een bal weg wordt gegooid, dan kan ze er heel enthousiast achteraan rennen. In sommige gevallen gaat ze halverwege ineens een andere kant op en negeert ze de bal volledig. Indien haar moeder Mabyn ook achter de bal aan rent en Ciardha heeft een kans om vóór Mabyn bij de bal te zijn, rent ze zo hard als ze kan om als eerste bij de bal te komen. Iedere keer dat het haar lukt om de bal als eerste te pakken te krijgen (en hij niet te vies smaakt) dan pakt ze hem heel triomfantelijk op en laat ze in haar gedrag zien hoe stoer ze is. Ze weigert het speeltje terug te geven aan Mabyn totdat ze zeker weet dat iedereen doorheeft hoe stoer ze is - of totdat ze verveeld raakt, de bal achteloos loslaat en haar eigen gang weer gaat. Ditzelfde doet ze bij takken en andere speeltjes waar ze lichte interesse in heeft. 

Het enige speeltje waar Ciardha altijd gek op is, is haar Kong Wubba. Zelfs daarmee is ze kieskeurig: ze wil alleen de rode hebben. De paarse en blauwe Kong Wubba's die exact hetzelfde zijn, wil ze niet. Ze wil alleen de rode. Één piep van deze rode Kong en Ciardha's volledige aandacht is gelijk getrokken. Ze heeft hem echt geclaimd en laat geen van de andere honden eraan zitten. Hierdoor wil haar zusje Dearbhail de rode Kong ook graag hebben. Als het Dearbhail lukt om de Kong van haar af te pakken, blijft Ciardha op maximaal een paar centimeter afstand en weigert ze te vertrekken tot ze haar Kong Wubba weer terug heeft. Haar kleine rode zusje hoeft maar één tel afgeleid te worden voor Ciardha om een snelle grijp-en-vlucht actie uit te voeren. Als Dearbhail achter haar aan komt, draait Ciardha telkens haar hoofd met de Kong in haar bek van haar weg en gebruikt ze al haar manoeuvres om haar Kong in haar bezit te houden. Als Dearbhail niet achter haar aan gaat, is Ciardha euforisch. Dan rent ze en springt ze, dan schudt ze wild en laat ze de rode Kong piepen totdat iedereen hoofdpijn heeft - en dan piept ze nog even verder. 

Ciardha met haar rode Kong WubbaIedere avond wil ze spelen met haar rode Kong. Eigenlijk iedere keer dat hij in haar zicht komt en iedere keer dat ze hem hoort piepen. De afgelopen keren dat Ciardha schijndrachtig werd na de loopsheid, gedroeg ze zich zelfs alsof haar Kong haar puppy was. Ze was heel zorgzaam en wilde de kamer waar de Kong was, niet verlaten. Ze likte hem altijd schoon en terwijl ze sliep, had ze minstens één poot over haar Kong neergelegd. Ook de rest van het jaar zoekt ze haar Kong op voordat ze gaat slapen. Dan hoeft ze niet per se naast haar Kong te liggen, maar ze lijkt wel altijd te willen checken of de Kong Wubba nog veilig ligt waar zij hem de vorige avond achter had gelaten. 

Op de foto is Ciardha met haar Kong te zien toen ze nog jonger was. 




Ciardha heeft het genoegen gehad om mee te mogen naar het Erkemederstrand. Aangekomen op het zand mocht ze gelijk loslopen. In plaats van dat ze heerlijk over het strand rende en alle geurtjes op probeerde te pikken, bleef ze binnen een straal van drie meter bij mij (Rowena). Om die reden liep ik voor haar uit naar het water toe. Ze zette haar pootjes erin en liep door totdat het water haar buik raakte. Ze stond een moment stil, keek rustig om zich heen en vroeg zich toen af waarom ik niet met haar meeging. Het werd haar al gauw te saai, dus ze besloot om terug te komen op het zand. We liepen verder. Ciardha maakte geen aanstalten om contact te leggen met andere honden en leek nogal onzeker over de onbekende omgeving. Bij een bankje met tafel hebben we halt gehouden. Ik zat op het bankje en Ciardha keek met haar grote, stralende ogen naar me op. Ze was heel verwachtingsvol en dacht vermoedelijk dat er iets heel bijzonders ging gebeuren. Dat was niet het geval. Ik zei haar nog dat er niets was en dat ze best wel verder weg mocht gaan. Alsnog deed ze dat niet. Haar ogen gleden van mij naar de bank en het was haast te zien waar ze aan dacht. Ik kende haar goed genoeg om te weten dat ze een kleine aanmoediging nodig had, dus ik gaf haar die door op het bankje naast me te kloppen. Dat was precies wat Ciardha nodig had, want ze zette zich met een sprong af en landde naast me. Ze stak haar neus voor zich uit en snuffelde aan me. Haar neus bewoog doelbewust opzij, dus ik schoof het snoepzakje uit haar buurt. Het duurde niet lang voordat ze een ander doel had gevonden: het bereiken van haar troon. In plaats van naar het bankje, staarde ze nu naar de tafel. Ik lachte en zei “Ja hoor, doe maar”. Ze luisterde, want ze sprong gelijk op de tafel. Na een paar rondjes te hebben gelopen, nam ze een zo lekker mogelijke positie aan. Natuurlijk had ze haar kop naar het water toe gericht. Ze hield iedereen in de gaten die langskwam. Bij haast iedere voorbijgaande hond spande ze zich aan. Ze trok veel aandacht. Een opvallend aantal keren hoorde ik voorbijgangers namelijk praten over ‘dat leuke hondje dat daar op de tafel ligt’. Ciardha kennende wist zij dat de aandacht op haar gericht was. Van mensen vond ze dat niet erg, maar bij andere honden wist ze niet hoe ze zich moest gedragen. Een keer kwam een grote hond nieuwsgierig en vrolijk recht op haar af. Ciardha sprong op de grond om zo duidelijk mogelijk te laten zien hoe stoer zij wel niet was. Bij andere honden probeerde ze zich ook stoer voor te doen, en andere keren kwam ze met haar staart naar beneden terug naar mij toe voor bescherming. Ze vond het tot nu toe een vreemde dag.

Naarmate er meer tijd verstreek, durfde ze verder van mij vandaan te gaan. Ze had een mooi paadje tussen de bosjes door gevonden. Zij paste er precies doorheen, wat meer dan groot genoeg was om te onderzoeken waar het naartoe leidde. Ik vond het heerlijk om naar haar te kijken. Het duurde even voordat ze mij zag staren. Heel slim keerde ze terug naar mij en ging ze netjes zitten staren met die schattige, aandachtige blik. Ik wist wat ze wilde en gaf haar dat ook: een snoepje. Ik moedigde haar aan om weer de omgeving te onderzoeken en dat deed ze. Ze durfde weer verder weg te gaan en begon er een spelletje van te maken om nét buiten zicht te blijven. Hoewel het fijn was dat zij het naar haar zin had, vond ik wel dat ze binnen het zicht moest blijven. Om ervoor te zorgen dat zij erop lette ietsjes dichterbij te blijven, sloop ik weg van het bankje met de gedachte dat zij zou schrikken als ik ineens weg was. Ik ging bij de bosjes staan en gluurde om de takken heen om te zien of Ciardha in de gaten had dat ik weg was. Een paar tellen later had ze dat. Ze draaide zich om en haar blik was meteen op mij gericht. Ze was niet geschrokken. Ze leek zelfs enthousiast ‘omdat er iets gebeurde: baasje bewoog, wat spannend!’ Hierdoor kwam ik tot het besluit om met haar verder over het strand te lopen. Ik had haar nog een paar keer naar het water toe geleid. Iedere keer liep ze erin en er weer uit omdat het toch niet leuk genoeg was. Toen ik probeerde een stok in het water te gooien - expres niet te ver - gebruikte ze haar pootjes om die op het droge te krijgen. Ze probeerde de stok niet eens meer op te pakken omdat ze hem al niet meer interessant vond.

We vervolgden onze weg. Zoals in het begin bleef ze over het algemeen heel dicht in mijn buurt. Ze ging me zelden voorbij. Elke keer dat er een hond voorbij kwam, kroop ze zelfs nog dichter in mijn buurt. Een wereld van verschil naast haar gebruikelijke stoere houding.

Op een klein stuk van het strand stonden veel bomen en was er slechts een smal pad om over te lopen. Hier nam Ciardha gelijk meer afstand van me en was ze op haar gemak. Ze was al vaker naar het bos geweest maar weinig naar het strand, waardoor ze zich hier tussen alle bomen rustiger voelde.

We liepen verder tot we aan het einde van het hondenstrand kwamen. Hier keerden we om en keerden we terug naar waar we vandaan kwamen. We waren namelijk niet zomaar naar dit strand op deze dag gegaan. Er was een wandeling georganiseerd voor alle vrijwilligers van de Nederlandse Cairn Terrier Club. Door onze vroege aankomst hadden Ciardha en ik alvast een eigen wandeling gemaakt. Nu ging de echte wandeling van start. Een hoop mensen met minstens evenveel Cairns vertrok in een groep. Na het loslaten van de eerste Cairn, volgde bijna alle anderen gauw. Ciardha liep voorop. De haren op haar rug stonden recht omhoog, haar borst recht vooruit, en haar staart stond hoger dan ooit. Ze bevond zich voornamelijk vooraan in de groep, maar soms nam ze achteraan een kijkje om te zien wat er daar gebeurde. Ze was de eerste die naar vreemde honden toe ging en durfde het verste weg te gaan van allemaal. Ze vond het zelfs nodig om een of twee keer tegen een andere Cairn duidelijk te maken wat diens plaats was.

Kortom: Ciardha had zichzelf toegewezen als roedelleider.

En ik kon niet anders dan vanbinnen om haar lachen. Ze stond zo stoer te doen en was iedereen wijs aan het maken dat niemand - níémand - beter was dan zij, terwijl ze nog geen halfuur geleden mijn bescherming opzocht toen een vriendelijk hondje van haar eigen grootte met alleen maar goede bedoelingen kennis met haar wilde maken.

Gelukkig bleef Ciardha wel goed luisteren. Ze deed veel pogingen om naast het pad te lopen, want door die ontdekkingspogingen bleven de anderen haar natuurlijk als leider aanzien. Toch keerde ze iedere keer netjes terug naar het hoofdpad als ik haar naam riep. Ze wilde slechts één keer niet naar me luisteren, en dat was toen ze haar riem om moest om terug naar huis te gaan. 


Ciardha houdt er niet van om normaal te liggen. Ze wil niet net als de meeste honden altijd als een lief bolletje liggen, of rustig rechtuit. Op haar rug ligt ze ook niet altijd graag. Op de bank weet ze daarentegen wel een heel lekkere manier om te liggen. Als ze haar achterpoten op het zitvlak neerlegt, dan kan ze haar borst bovenop de armleuning leggen zodat haar voorpoten over de rand bungelen. Ze kan haar koppie met haar poten mee laten hangen, maar nog veel liever legt ze die ook op de armleuning neer. Deze legt ze dan zo neer dat ze eigenlijk toch als een bolletje ligt. Alleen hangen haar voorpoten dan op een eigenaardige manier over de leuning heen. 

Als er dan toevallig een kussen onder haar kont ligt, dan ligt ze zelfs nog lekkerder. 

Maar als iemand het waagt om een kussen onder haar kont te schuiven zonder dat ze daar zelf op was gaan liggen, dan laat ze zich over de bank heen vallen en zoekt ze een ander plekje op om te liggen. 
Ciardha hangt op de bank

Ciardha hangt op de bank



Wat is Ciardha toch een heerlijk vreemd meisje. Haar schijndracht liep gelijk met de echte dracht van haar moeder Mabyn, ook al betekende dat voor Ciardha dat ze - zou ze echt drachtig zijn geweest - alles twee weken te laat deed. Zo wilde Ciardha een nestje maken toen Mabyn dat wilde, en dacht ze dat ze moest bevallen toen Mabyn zover was. Ze gebruikt natuurlijk haar lievelingsspeeltje, de rode Kong Wubba, als haar puppy. 

Toch zou ze heel graag een echte pup willen hebben. Urenlang kan ze starend voor Mabyns ren liggen. Regelmatig piept ze omdat ze zó graag naar de pups toe wilt. Als een van de pups in haar zicht komt, wordt haar starende blik nog intenser en interesseert het haar niets wat er om haar heen gebeurt. 

Op een dag stond het hekje van Mabyns ren open. Ciardha werd aangemoedigd om naar binnen te gaan en voorzichtig een kijkje te nemen bij de jonge pupjes. Ciardha twijfelde, want ze wist heus wel dat ze normaal gesproken niet in de ren mocht. Met nog veel meer aanmoediging kwam ze eindelijk naar binnen. Ze was duidelijk niet helemaal zichzelf. Soms heeft ze van die momenten dat ze niet lekker in haar vel zit. Helaas was dit er een van. Ze kon zich namelijk niet op de pups concentreren en wilde maar één ding: weg uit de ren en terug achter de bank kruipen. 

Die avond lag ze weer vertrouwd piepend voor het gesloten deurtje van de ren, te wachten tot ze een glimp op kon vangen van de kleinste hondjes. 



Na een heel lange tijd - misschien wel voor de eerste keer in jaren - is de rode Kong Wubba van Ciardha gewassen! Daarmee bedoel ik niet "door Ciardha's tong" gewassen, maar dat de Kong in een daadwerkelijke wasmachine is geweest. 

Ciardha was buiten aan het spelen toen ik de schone Kong in mijn handen had. Ik riep haar zachtjes en stak de rode Kong naar haar uit. Ze keek op en haar blik gleed ongelovig naar haar lievelingsspeeltje. Ze trippelde tot ze halverwege was. Daar stond ze stil om nogmaals te kijken. Het leek toch écht op haar Kong. Ze kwam nog dichterbij en bekeek de Kong van dichtbij. Ze wendde haar blik af, keek hem weer aan, en herhaalde dat. Ze liep een rondje om me heen en bekeek de Kong vanaf de andere kant. Ze wist dat het haar Kong was, maar besefte ook dat er iets was veranderd.

Met de Kong in mijn hand liep ik terug naar binnen. Ciardha volgde me op de voet en had alleen oog voor de Kong Wubba. Eenmaal binnen, hield ik hem nogmaals voor haar. Extreem voorzichtig pakte ze hem aan onder toeziend oog van Douglas (vermoedelijk pakte ze hem aan zodat Douglas hem niet kon pakken). Ze draaide verward een rondje. Haar zusje Dearbhail kwam binnen en zag haar met die geweldige rode Kong. Ciardha's mond viel open en ze keek Dearbhail strak aan. Ze dacht overduidelijk: 'Deze Kong is van mij!' Op dat punt heb ik haar en haar Kong opgetild en naar onze kamer toe gebracht. Daar kwam Ciardha duidelijk tot rust. Haar Kong Wubba was weer veilig en waar hij hoorde te zijn. 



Wat Ciardha niet weet, is dat haar rode Kong Wubba jaren geleden een nog veel grotere verandering is ondergaan dan een wasbeurtje. De Kong die ze nu heeft, is namelijk stiekem haar tweede. Met de eerste had ze zo veel gespeeld dat er een gat in was gekomen. Het hardere materiaal onder de stof werd hierdoor zichtbaar. Heel kunstig heb ik een stukje van andere stof vastgenaaid zodat ze dat hardere materiaal niet meer kon raken. 

Zoals wel te verwachten is van Cairns, kwam de nieuwe stof weer los. Dat heb ik nogmaals vastgemaakt. 

Voor een tijdje werkte dat goed. Alleen speelde Ciardha in die tijd veel ruwer met haar Kong en mochten de andere honden nog wel eens meespelen. Het resultaat was dat het stukje stof er volledig af werd gehaald en dat het hardere materiaal in stukjes mee losging. Dat was echt niet te maken, dus werd de kapotte Kong vervangen door een hele Kong. De daaropvolgende maanden was de Kong Wubba helemaal niet zo interessant meer als daarvoor, maar langzaam maar zeker werd deze Kong nog veel specialer voor haar dan de vorige. 


9 september 2017
"Goeiemorgen, Ciardha!"
Met die woorden begin ik de dag regelmatig. Na het horen van dat woord, komt Ciardha kwispelend overeind en naar me toe gelopen. Ze zoekt mijn aandacht op en gaat met haar kopje ergens langs schuren terwijl ze af en toe een zacht geluid maakt dat klinkt als hmm. Op een gegeven moment draait ze zich om om weg te lopen of om weer te gaan liggen. Dan fluister ik nogmaals "Goeiemorgen" en dan komt ze met evenveel enthousiasme als daarvoor teruggelopen. Dit kunnen we erg lang volhouden.
Ciardha heeft een erg sterke innerlijke klok. Zij weet wanneer het ochtend is en wanneer het middag is geworden. Als ik 's middags op dezelfde toon "Goeiemorgen!" tegen haar zeg, krijg ik een heel ander soort reactie. Ze kan met een norse blik naar me opkijken, of ze kan heel beledigd met haar rug naar me toe blijven liggen. Vandaag had ze weer een nieuwe reactie. Ik kwam na het middaguur beneden en Ciardha kwam al kwispelend op me af. Ik wist al dat het middag was, en zei als test tóch "Goeiemorgen" tegen haar. Ze stopte gelijk met kwispelen en draaide zich meteen om om weg te lopen. Het was geen ochtend. Snel zei ik: "Goeiemiddag!" En toen keerde ze zich weer naar mij terug en begroette me opgewekt.


17 oktober 2017
Eerder deze week kwam Ciardha vrolijk naar boven toe. Ze sprong op mijn bed om daar lekker te gaan liggen. Eerst wilde ze nog even kijken waar haar Kong Wubba was, en ik wilde haar reactie zien. Ciardha vond haar Kong maar merkte dat er iets mee was gebeurd. Kennis had ermee gespeeld en nu was de Kong een beetje kapot. Ciardha besteedde duidelijk minder aandacht aan haar Kong, al kan ik niet zeggen wat de reden was. Misschien vond ze het niet al te erg dat er iets was veranderd, misschien vond ze het jammer of vervelend dat een ander ermee had gespeeld. Geen idee. Hoe dan ook vond ik het wel een beetje zielig voor haar dat haar lievelingsspeeltje was gebruikt door een ander. Ik wist dat haar verjaardag er bijna aan kwam, dus dat zou een mooi moment zijn om het goed te maken. Ik ben langs een dierenwinkel in de buurt geweest om te kijken wat voor Kong-producten ze daar hadden. Natuurlijk was daar geen rode Kong Wubba te vinden. Er was een speeltje in dezelfde vorm, maar die was gemaakt van ander materiaal en had een andere kleur. De blauwe en paarse Kong Wubba's hebben al bewezen dat Ciardha gevoelig is voor kleur. Dus ik zocht verder en vond een roze speeltje van hetzelfde materiaal als de rode Kong. Het eerste wat ik me afvroeg was hoe ze dat ding ooit op moest pakken, maar toch had ik er goede hoop bij. Ik besloot die te kopen en de verkoper was zo aardig om het leuk in te pakken en er snoepjes bij te doen.
Die middag had ik Ciardha mee naar mijn kamer genomen en het cadeau op de grond neergezet. De geur van de snoepjes was erg aanlokkelijk, waardoor Ciardha het cadeau omgooide en met haar poten begon te proberen het open te maken. Ze duwde het met haar neus rond en ze graafde naar de verpakking, maar het lukte niet. Ik hielp haar een handje en al gauw had ze het eerste snoepje te pakken. Ze duwde het cadeau rond totdat ze alle snoepjes had gekregen. Daarna hielp ik haar de rest van de verpakking eraf te halen. Hoopvol zette ik het speeltje rechtop. Zou ze het leuk vinden?
Onmiddellijk kreeg ik een antwoord op mijn vraag. Ze sprong naar voren en pakte het speeltje vast. Het paste net in haar mond. Ze sprong op bed en heeft daar minstens een kwartier gespeeld. Ze ontdekte dat er een zacht piepje in zit, waardoor ze constant in het speeltje beet. Lang niet altijd kwam er geluid uit, maar ze had iedere minuut plezier.
Ik heb besloten om dit ding de pentapus te noemen. Het lijkt op een octopus, maar het heeft vijf poten in plaats van acht. Vandaar pentapus.
 

20 oktober 2017
Ciardha vindt de pentapus minstens net zo leuk als de Kong. Ze heeft er in drie dagen tijd minstens anderhalf uur leuk en wild mee gespeeld. Zo wild dat ze het stiksel al los had weten te maken... Goed zo, Ciardha. Toen heb ik de pentapus weggehaald voordat ze alle vulling eruit zou halen. Met naald en draad heb ik hem weer dichtgenaaid. Eens zien hoe lang de pentapus het nu redt.




 

Stamboom Ciardha